Selinum wallichianum. Dit eerste jaar in de voortuin nog een beetje bescheiden. De Nederlandse naam is Karwijselie. Ze kunnen 1.20m hoog worden en dat halen ze dit jaar bij lange na nog niet. Maar nu al ben ik blij dat we ze hebben: de combinatie van de rode stengels met Sanguisorba ‘Red Thunder’ is heel mooi. En dan dat toetsje roze in de aanzet van bloemschermen, zó subtiel.
De zaaddozen van Lunaria annua ‘Chedglow’ zijn rijp. Deze plant mag zich rijkelijk uitzaaien in de voortuin. Zaailingen die geen donker blad hebben, verwijder ik in het voorjaar.
Soms zit het moois in je tuin niet boven, maar ónder de grond. Paarse Patat! Sensatie op mijn bord. Aardappel ‘Purple Rain’ is een middellaat ras. Gezond op de tuin. Vastkoker, prachtig in salades. Wij dachten: we proberen hem ook eens als patat en dat pakte in de vertrouwde frituur van Jos, de meesterbakker hier in huis, heerlijk uit. Iets korter bakken dan normaal, dat wel.
‘Purple Rain’ had een flinke opbrengst, is ziektebestendig en laat zich goed bewaren. Paarse schil en paars vruchtvlees. Volgend jaar weer (en dan natuurlijk op een andere plek in de tuin).
Wat details uit de voortuin, gefotografeerd met een vintage lens (Helios met tussenring voor de liefhebbers). Ook uitgebloeid is Gladiolus papilo ‘Ruby’ een beauty. En wat zitten er overal leuke beestjes!
Het is nog zomer, maar de herfst sluipt de tuin in. De grassen komen in bloei, de Dahlia’s verliezen wat aan impact, het groen van de Crocosmia verkleurt naar geel, de asters maken zich op voor hun ‘hour of fame’. De harde wind van vorige week maakt dat ik hier en daar in de voortuin planten moet ondersteunen – de beplanting is nog niet voldoende uitgegroeid om zichzelf overeind te houden.
Ik word er een beetje melancholiek van. Ja, ik weet het, de herfst is ook prachtig en er komt nog een spetterende uitsmijter over een week of zes. Maar toch, we glijden onherroepelijk richting wintertijd, najaarstormen en donkere avonden. Ongemerkt heeft het verval al ingezet en het is niet meer te stoppen. Alhoewel? Lythrum ‘Swirl’ lijkt van geen ophouden te weten!
Is het gebruikelijk dat Corydalis in deze tijd van het jaar bloeit? Voor mij in elk geval een verrassing dat dit heerlijke porseleinblauw tussen de hoge vaste planten in de voortuin door piept.
Gisteren bezorgd: 4 m3 biocompost van geweldige kwaliteit. Aangezien een groot deel naar het achterste puntje van de tuin verplaatst moet worden, weten we wat ons te doen staat de komende dagen. Matthé heeft al een start gemaakt met de linkerzak. Eind september beplanten we achterin de borders, zodat we volgend jaar vanaf het vroege voorjaar ook daar wat te genieten hebben! De definitieve plantenlijst laten we over aan Carrie Preston, die zoals gebruikelijk onze gezamenlijke ideeën (thema, sfeer, assortiment en de veel te longlist) terugbrengt tot een realistische uitwerking.
Dit voorjaar plantten wij verschillende peren en appels aan van Wico Alkema van Oude-fruitbomen.nl. De ene boom slaat gemakkelijker aan dan de andere, maar de eerste oogst van de Clapp’s Favourite overtreft alle verwachtingen. Niet alleen een verrukkelijke smaak, maar ook een werkelijk prachtige peer om te zien. Daar wil je toch direct je tanden in zetten? De peer is in de VS rond 1860 gekweekt door ene meneer Clapps. Uit enig speurwerk op internet leer ik, dat het moment van plukken nauw komt: ben je te vroeg dan is de peer nog hard en heeft deze weinig smaak. Ben je te laat, dan heeft rot ingezet. Pluk je de vrucht precies op tijd, zoals ik gistermiddag, dan is dit een peer zoals een peer moet zijn.
Met een flinke tuin in het midden van het dorp kun je heel wat aanloop van katten verwachten. Dagelijks zien we er wel een stuk of zes, zeven rondstruinen. De een is wat brutaler dan de ander. Met het warme weer hadden we deuren openstaan en troffen we een van onze ‘buren’ binnen aan, prinsheerlijk snurkend in een leunstoel. Deze lapjespoes is mij wel dierbaar. Ik ben niet zo van de katten (die schijt overal is een grote ergernis en ze pakken vogels!), maar zij heeft wel mijn hart veroverd met haar bescheiden aanwezigheid. Eigenlijk komt het erop neer dat ze de hele dag onverstoorbaar ligt te slapen. Dit voorjaar in de border aan de voorkant en sinds Matthé gemaaid heeft achter in het gras. Ze laat zich niet aanhalen en vertrekt alleen als het erg hard begint te regenen. Zoals vanmiddag: op foto hieronder kijkt ze op, de eerste druppels zijn gevallen. Even later is ze foetsie. Geen idee waarheen, want ik ben er nog niet achter waar ze woont.