De afgelopen tien dagen was ik noodgedwongen van huis. In die tijd brak de lente los. Ik zat me met één inactieve arm te verbijten op een appartement. Natuurlijk, ik kon lekker naar buiten, maar mijn tuin, mijn tuin.. o, o, wat miste ik die. Wat nou als ik thuis kom en de sneeuwklokjes zijn al uitgebloeid? Het verlangen groeide naarmate de tijd vorderde, het werd (bijna) net zo sterk als naar een afwezige geliefde.

Dat had ik nou nooit gedacht van mijzelf, dat ik mij zo zou hechten aan een plek. Deze maand woon ik hier zeven jaar. Een van de beste beslissingen ooit in mijn leven. Gisteravond kwam ik thuis. En dit trof ik vanmorgen toen ik de luiken opgooide. Ja, dit is thuis!

Snel een rondje door de tuin. Helemaal blij verrast dat dit jaar de paar ‘bijzondere’ sneeuwklokjes die ik heb, het heel goed doen. Dat was vorig jaar wel anders. Hmm, misschien toch de verzameling wat uitbreiden?

Er begint wat kleur in de tuin te komen. Als altijd is na de sneeuwklokjes Iris reticulata ‘Katharine Hodgkin’ de eerstvolgende die zich laat zien.

Er begint wat kleur in de tuin te komen. Als altijd is na de sneeuwklokjes Iris reticulata ‘Katharine Hodgkin’ de eerstvolgende die zich laat zien.

Katharine Mary Hodgkin (geb. Hewart 1907-1991) was getalenteerd botanisch illustrator. Ik heb er op internet naar gezocht, maar kan helaas geen enkele afbeelding van haar werk vinden. Op de foto, gemaakt in december 1922 is zij 15 jaar (bron: National Portrait Galery, Londen).

In 1958 vernoemde kweker E.B. Anderson een door hem geselecteerde iris naar haar. Iris ‘Katarine Hodgkin’ is een kruising van I. histrioides var. major x I. winogradowii.‘

He, he, eindelijk een verrukkelijke dag met een zonnetje. Lekker buiten bezig, borders opruimen en snoeisel versnipperen. De sneeuwklokjes bloeien, de andere bollen komen eraan. Even goed van genieten, want voor morgen is weer sneeuw voorspeld!

De maand januari vind ik een ideale maand om vakantie te nemen en naar het zuiden van Europa te trekken. Dit keer trokken we met het campertje langs de Côte d’Azur en door de Provence. Het was daar al heerlijk lente. Overdag was het in een zonnetje prima wandelen of een terrasje pakken. Maar door een domme val over een boomwortel ging het geplande avondje uit eten niet door en zat ik opeens op de eerste hulp met een gebroken pols.

Hulde aan de artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis van Avignon die mijn pols gezet hebben voor zover dat kon (‘C’est complex, madame’) en mij vervolgens stootvrij hebben gegipst. Met een paar fraaie röntgenfoto’s keerden wij terug naar Nederland. Twee weken later werd ik in Utrecht geopereerd en nu ben ik flink aan het oefenen om zo snel mogelijk te herstellen.

Hoe fantastisch is het dat onze hovenier @heerenvanspijksma tijd kon inruimen om mij te helpen in de tuin. Drie dagen snoeien, aanbinden en borders opruimen. Ik kan inmiddels aardig overweg met een snoeischaar in de rechterhand en met de elektrische buxusschaar op rechts ben ik ook al best handig.

Ondertussen wordt heel langzaamaan de lente zichtbaar in het noorden. Helaas nog zonder zonnetje erbij, maar de eerste lenteboden tonen zich.

Cyclamen, het mooie blad van deze planten helpt mij wel de winter door.

De kortste dag, de astrologische winter begint, maar ik denk: vanaf nu op naar de lente!

Ja, nu gaat toch echt het mes erin. Onder al die oude groei van vorig jaar tref ik niet alleen opkomende bollen aan, maar ook een explosie van veldkers. Dat kun je eten, ik weet het. Met deze hoeveelheden kan ik een weeshuis voeden met Kerst 😉

Het wil maar niet winteren, vandaag weer zo’n dag dat de muggen om je hoofd dansen tijdens het tuinklussen. En overal lieveheersbeestjes die nog lekker rondscharrelen. Sommige bollen staan al 5cm boven de grond…

Dit is zo’n bijzondere tijd van het jaar: sommige planten sterven af, andere bloeien nog en weer andere bloeien ál. Ik zie op steeds meer plekken sneeuwklokjes en ook de primula dienen zich op verschillende plekken aan tussen de wintersilhouetten van hoge vaste planten en struiken die ik nog moet snoeien.