De dag van de zonnewende. Vanaf nu gaan de dagen weer korten. Het is waar: de tijd (in elk geval mijn tijd) gaat sneller naarmate ik ouder word.

Mijn tuin is enerzijds een plek waar het mij niet hard genoeg kan gaan (zaailingen, bomen, etc.). En aan de andere kant gaan dingen soms opeens veel harder dan ik in de gaten heb. En dan bedoel ik niet alleen onkruid.

Zo word ik elke dag weer verrast door groen waar ik heel blij van word: mijn zaailing rambler, die nu voor het tweede jaar bij de pergola staat. Gevonden in een border bij het wieden, geen idee waar hij vandaan komt maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Wat veel bloemen en een fantastische geur!

En dan in een donker hoekje, waar ik niet zo vaak langsloop. De jonge plantjes van Iris foetidissima ‘Citrina’ die ik een paar jaar terug kreeg van Harm Wieringa en Heleen Wieringa zijn zonder dat ik het in de gaten had uitgegroeid tot een flinke pol. En ze staan prachtig in bloei. Dat belooft heel veel bessen in het najaar. Met die gedachte troost ik mijzelf dan maar, ook de herfst kan ik aan!