De afgelopen tien dagen was ik noodgedwongen van huis. In die tijd brak de lente los. Ik zat me met één inactieve arm te verbijten op een appartement. Natuurlijk, ik kon lekker naar buiten, maar mijn tuin, mijn tuin.. o, o, wat miste ik die. Wat nou als ik thuis kom en de sneeuwklokjes zijn al uitgebloeid? Het verlangen groeide naarmate de tijd vorderde, het werd (bijna) net zo sterk als naar een afwezige geliefde.

Dat had ik nou nooit gedacht van mijzelf, dat ik mij zo zou hechten aan een plek. Deze maand woon ik hier zeven jaar. Een van de beste beslissingen ooit in mijn leven. Gisteravond kwam ik thuis. En dit trof ik vanmorgen toen ik de luiken opgooide. Ja, dit is thuis!

Snel een rondje door de tuin. Helemaal blij verrast dat dit jaar de paar ‘bijzondere’ sneeuwklokjes die ik heb, het heel goed doen. Dat was vorig jaar wel anders. Hmm, misschien toch de verzameling wat uitbreiden?