Wat een bui van 20 minuten al niet doet met een tuin. En met een mens! Toen gistermiddag de hemel open ging liep ik net lekker buiten het dorp met Tinka. Het werd een soort van ‘Singing in the rain’, geen droge draad meer aan het lijf toen ik thuiskwam. Maar wat heerlijk verfrissend was het.

Vanmorgen staat tuin er eindelijk weer een beetje opgekikkerd bij. Dat ene buitje was natuurlijk lang niet genoeg, maar voldoende voor even een adempauze na zo’n lange droogte.