Woeste wolkenluchten, harde wind en winterse buien (sneeuw! hagel!) vandaag. Daar tussendoor een heerlijk lentezonnetje. De keizerskronen (Fritellaria imperialis) in het tulpenlaantje blijven ook bij deze omstandigheden fier overeind. Er staat een mix van verschillende kleuren oranje: ‘Bach’, ‘Sunset’, Aurora’, ‘Prolifera’, ‘Red Beauty’ en ‘William Rex’. Sommige verdwijnen, andere vermeerderen zich in de loop van de jaren. Ik moet bekennen dat ik inmiddels geen idee heb wat wat is. Maar leuk vind ik die kleurnuances wel!

Tulipa praestans ‘Shogun’ komt nu ook in bloei. Een enkele Tulipa batalinii ‘Bright Gem’ krijgt kleur op de wangen. Ook andere tulpensoorten in deze kleuren komen eraan. Nog even en het knalt hier echt los, voor mij elk jaar een hoogtepunt! En spannend: komen ze allemaal gezond terug? Tot nu toe ziet het er veelbelovend uit.

De volgende ronde.. na Iris reticulata is het podium nu voor de sneeuwroem, Chionodoxa forbessii ‘Blue Giant’. De sneeuwroem gaat zijn naam eer aan doen. Was het vandaag nog verrukkelijk lenteweer, in de loop van de week komt de winter nog even terug met hagel en natte sneeuw!

Pfff, zaterdagavond, de benen/voeten omhoog, glaasje wijn heb ik wel verdiend. Vandaag speenkruid toch maar eens de wacht aan gezegd. Emmers, emmers vol gewied op plekken waar het echt mijn beplanting dreigt over te nemen. Ik ben ongeveer op de helft van de tuin, de groene kliko zit vol (want dit spul gaat niet op de composthoop).

Ribes sang. ‘White Icicle’ (Witte IJspegel) in de Moonlightborders. Eind 2023 aangeplant, dus dit is het derde groei- en bloeiseizoen. Wat een beaties zijn dit!

De originele soort Ribes sanguineum heeft roze bloemen. De moederplant van ‘White Icicle’ is ontdekt in de buurt van Victoria, British Columbia, Canada en in 1988 geïntroduceerd door de UBC Botanical Garden in 1988. De University of British Columbia Botanical Garden werd gesticht in 1916 en is de oudste botanische tuin van Canada.

Ik heb begrepen dat ‘White Icicle’ wordt gekloond of gestekt om de kleurechtheid te behouden. Wel een gek idee dat hier in Ternaard nu nazaten van die ene struik in Canada staan te bloeien dat het een lieve lust is!

Tulipa turkestanica, in het tulpenlaantje elk jaar als eerste in bloei. Het gonst en het gonst hier, dikke hommelkoninginnen zwerven door de tuin. Op zoek naar wat lekkers en naar een goede nestelplaats. Opgepast bij het wieden dus, ik wil ze niet storen tijdens hun huizenjacht.

Bij het wieden vond ik ook een vogelgeraamte, lekker bekkie had dit beestje, waarschijnlijk een torenvalk of een sperwer. Weer eens wat anders dan de kattenpoep waar ik regelmatig in grijp. Een van die rakkers kakt altijd midden bovenop de ‘pruik’ van Carex ‘Kyoto’. Ook heel goor, maar dat zie je tenminste liggen!

De alkoof is een plek waarover ik niet zo vaak schrijf. Deze gebogen wal, bijna achterin de tuin, is als een beschermend steuntje in de rug voor het zitje onder de constructie waarlangs twee ramblers groeien. En hij schermt het zicht af op het tulpenlaantje helemaal aan het eind van de tuin, zodat dat niet van ver al te zien is. Ik vind de alkoof soms een beetje saai, maar hier zitten als de ramblers bloeien is ‘heaven on earth’, wát een geur! En als ik goed kijk is hier het hele jaar door van alles te zien, al is het niet zo uitbundig.

Er komt hier vrijwel geen zon. De beplanting is eenvoudig: Sesleria caerulea, tongvarens (Phyllitis scolopendrium) en Geranium St. Ola in grote groepen. Ooit verkeerd geleverde wilgen hebben op de wal een plek gekregen. Ik weet niet welke soort het is, ze krijgen geen mooie katjes, dus ze kunnen zonder spijt elke winter worden teruggesnoeid. De nieuwe twijgen zorgen ’s zomers voor een wuivende haag.

Voor een beetje kleur in het voorjaar staat er Primula ‘Harbinger’. In de glooiende wal die altijd wel een beetje vochtig blijft, doen ze het goed. In zomer bloeien hier witte muurleeuwenbekken (Cymbalaria muralis ‘Globosa Alba’).

Om de overgang van de Moonlightborders naar dit tuindeel te begeleiden, heb ik hier een paar jaar terug een enkele wortelstokjes van bosanemonen (Anemone nemerosa) geplant. Die hebben even tijd nodig om te settelen, maar beginnen zich nu goed te vermenigvuldigen. Ook leuk om te zien dat andere primula’s dit wel een lekker plekje vinden, ik vind steeds meer zaailingen, de eerste kleintjes bloeien dit jaar. Ook zie ik dit jaar voor het eerst zaailingen van cyclamen. Dat belooft wat voor de komende jaren!

Na de sneeuwklokjes beginnen de narcissen. Daarvan zijn heel veel soorten. Ik houd niet zo van de hoge, wat schreeuwerige types. Ik ben meer van ‘klein en fijn’. Een goed voorbeeld daarvan is ‘Elka’ (hier in de boomgaard). Vroegbloeiend en onder alle weersomstandigheden fier overeind. Ze hebben iets aandoenlijks en onverzettelijks tegelijk. Gisteren bijvoorbeeld in storm en regen, de frêle, bescheiden bloemen veren mee en houden moedig stand.

Tijdens de bloei wordt het geel zachter, de bloemen verkleuren naar bijna doorschijnend ivoorwit. Ik heb er geen omkijken naar, elk jaar zijn het er meer!

Cardamine quiquefolia, zo’n heerlijke voorjaarsbode die ik in steeds meer tuinen zie. Familie van de Pinksterbloem en als je goed kijkt zie je dat ook wel aan de bloemen. Breidt zich hier flink uit in de voortuin en dat mag daar ook. Ooit in mijn vorige tuin een paar wortelstekken geplant die ik bij Coen Jansen in Dalfsen had gehaald. Een paar verhuisden er mee naar Ternaard en kijk nou eens! Na de bloei gaan ze snel weer ondergronds om pas het volgende voorjaar weer boven te komen.

Corydalis ‘Beth Chatto’ doet het ook goed. Ik vind de combinatie van Cardamine en Corydalis met Lunaria ‘Chedglow’ echt fantastisch, elk voorjaar denk ik weer: ‘Wow!’ Nog even en de tulpen die er tussen staan komen ook in bloei en dan is het plaatje compleet.

Tijdens mijn dagelijkse rondje wied ik de niet-donkere judaspenning er tussenuit. Alleen de donkerbladige zaailingen mogen blijven.

De geel-rode border is ook wakker geworden. Iris ‘Katharines Gold’ bloeit tussen Euphorbia ‘Ascot Rainbow’. Lekkere combinatie vind ik dat.

Tulipa kaufmanniana ‘The First’ doet haar naam eer aan, met Tulipa turkestanica elders in de tuin de eerste tulpen van dit jaar!

Onlangs schreef ik al over Iris ‘Katharine Hodgkin’. Van verschillende tuinliefhebbers kreeg ik daarna bericht dat die het in hun tuin maar niet wil doen. Waarom?

Hier in de Zeevonkborders doen ze het fantastisch. Komen elk jaar terug en met steeds meer! Collega-iris ‘Harmony’ heeft het ook goed naar de zin. En dat terwijl de omstandigheden niet optimaal zijn. Zeker, ze bakken de hele zomer in de zon (deze borders liggen pal op het zuiden) en dat vinden ze heerlijk. Maar volgens de boekjes willen ze doorlatende grond en geen nattigheid in de winter. Ik tuinier op klei en ’s winters zijn deze borders ondanks extra drainage echt nat. Dus wie het weet mag het zeggen.

De irissen zijn in groepjes verspreid over de border, 2/3 Hodgkin, 1/3 Harmony. De bloemen zijn een magneet voor de dikke hommelkoninginnen die nu ronddwarrelen op zoek naar eten en een nestelplek. Ik heb er vandaag weer twee uit de kas bevrijd..