De Moonlightborders bieden deze dagen verkoeling. Veel wit en zilver, het zonlicht gefilterd door de bomen en de pergola. En een beetje wind zo af en toe. Dan is het lekker borrelen op het terrasje.

Deze borders zijn bezig aan hun tweede seizoen en wat een verschil met vorig jaar! Toen waren er heel veel open plekken. Niet alleen omdat de beplanting nog jong was, maar vooral omdat bijna alles ten prooi viel aan de slakken. Zodra een scheut zich bovengronds waagde (en het maakte niet uit welke plant het was) werd hij een kopje kleiner gemaakt.

Hoe anders is dat nu. Saxifraga ‘Nezu-Jinja’ groeit als onkruid en bloeit nu al twee weken schitterend. Euphorbia char. ‘Tasmanian Tiger’ vormt een ijzersterke combinatie met Athyrium niponicum ‘Metallicum’. Mooie varen! En overal zie ik zaailingen van de Primula, daar word ik blij van.

Eindelijk, de rozen bij de alkoof zijn in bloei! Ik probeer hier mijn ‘Little Sissinghurst’ te maken . De rozen zijn namelijk dezelfde (R. mulliganii) als die over het prieel in de White Garden groeien. Die geur, goddelijk! Het ijzeren frame is ontworpen in samenwerking met Studio Toop en uitgevoerd door Jos Kruis.

De verhoogde border is aan deze kant vrij steil. Een golvende rij Salix ‘Nancy Saunders’ bovenop zorgt ervoor dat de delen van de tuin die achter de alkoof liggen, niet meteen te zien zijn. Ooit verkeerd geleverd, maar hier doen ze wat ze moeten doen en ze hebben het naar hun zin.

Sesleria caerulea en Geranium ‘Saint Ola’ beginnen de wal nu snel op te vullen, tongvarens zorgen voor het nodige contrast. Ik heb afgelopen maand de pollen gras kunnen scheuren, als ze zo lekker blijven doorgroeien is er volgend jaar geen grond meer te zien. Dan is dit ook meteen een van de meest onderhouds-extensieve delen van de tuin!

Wat een lekkere zomer is dit aan het worden. Op zijn tijd een flinke bui en verder vooral heel veel zon. De komende dagen ook weer hoge temperaturen. Ik ben heel blij met alle droogteminnende planten in de zeevonkborders. De planten staan er prachtig bij en zowel ’s ochtends vroeg als aan het eind van de dag valt het licht prachtig op dit stuk van de tuin.

Op verzoek, beplanting o.a. Cotinus corrygia ‘Old Fashioned’, Catananche caerulea ‘Alba’, Catananche caerulea ‘Major’, Centranthus ruber ‘Alba’, Delphinium requinii, Eryngium giganteum, Eryngium planum ‘Magical Blue Lagoon’, Eryngium yuccifolium, Linaria purpurea, Linaria purpurea’Canon J. Went’, Linaria purpurea ‘Springside White’, Salvia ‘Nachtvlinder’, Sambucus ‘Black Lace’, Verbascum leichtlinii.

Zucht, het is weer zo ver. De katten uit de buurt hebben ontdekt dat hun smulparadijs weer open is. Voor deze kleuter kwam ik net te laat. De poes ging er snel vandoor.

Aan het eind van de dag nog een reepje zon. In de voortuin bloeien nu de lelies (‘Claude Shride’). Ze komen elk jaar goed terug en tot nu zijn ze redelijk leliehaantjevrij (even afkloppen, voor je het weet zitten ze onder de larven en poep!).

Baptisia ‘Pink Truffles’ doet het dit jaar geweldig, terwijl ik er vorig jaar vrijwel niets van had gezien als gevolg van de slakkenvraat. Hulde aan het incasseringsvermogen van planten. Dit jaar niet gelukt? Dan proberen we het volgend jaar toch opnieuw? En kijk eens, prachtige bloeiaren! Dat belooft ook een mooi wintersilhouet met dikke, zwarte peulen.

De dag van de zonnewende. Vanaf nu gaan de dagen weer korten. Het is waar: de tijd (in elk geval mijn tijd) gaat sneller naarmate ik ouder word.

Mijn tuin is enerzijds een plek waar het mij niet hard genoeg kan gaan (zaailingen, bomen, etc.). En aan de andere kant gaan dingen soms opeens veel harder dan ik in de gaten heb. En dan bedoel ik niet alleen onkruid.

Zo word ik elke dag weer verrast door groen waar ik heel blij van word: mijn zaailing rambler, die nu voor het tweede jaar bij de pergola staat. Gevonden in een border bij het wieden, geen idee waar hij vandaan komt maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Wat veel bloemen en een fantastische geur!

En dan in een donker hoekje, waar ik niet zo vaak langsloop. De jonge plantjes van Iris foetidissima ‘Citrina’ die ik een paar jaar terug kreeg van Harm Wieringa en Heleen Wieringa zijn zonder dat ik het in de gaten had uitgegroeid tot een flinke pol. En ze staan prachtig in bloei. Dat belooft heel veel bessen in het najaar. Met die gedachte troost ik mijzelf dan maar, ook de herfst kan ik aan!

Elk jaar denk ik weer: hoe is het toch mogelijk?! Nog geen twee maanden geleden stond het hier helemaal vol met tulpen, keizerskronen en sleutelbloemen. Van al die bollen is nu vrijwel geen spoor meer te zien. De laatste sleutelbloemen zijn in bloei. Verder is het hier vooral heel groen, met dit jaar schitterende geitenbaard.

De Dryopteris komt maar langzaam op gang, ik denk dat het de laatste tijd wat aan de droge kant is voor deze varens. De Gillenia daarentegen komt na vijf jaar eindelijk een beetje op stoom.

Het merelnest is uitgevlogen. Pa (zie foto) wordt nog gestalkt door een jong dat bedelt om eten. Ik zag hem even later met een grote slak in de weer. Kijk, zo’n vogel, daar heb je wat aan!

Een weekje Engeland is natuurlijk hartstikke leuk, inspirerend en gezellig, maar er gaat uiteindelijk niks boven eigen huis en haard en tuin. Wat gebeurt er toch een hoop in zeven dagen! De irissen zijn op een paar nakomertjes na uitgebloeid (en inmiddels ook afgeknipt).

In de zeevonk-borders steelt nu Delphinium requinii de show. Met dank aan Marianne Korthorst voor het zaad vorig jaar. Inmiddels zijn het echte eyecatchers geworden. Er zit een beetje swing in de bloemaren. Als slangen die uit hun mand omhoog komen als de slangenbezweerder begint te fluiten. Ik ben er heel blij mee.

Als ik langs een kringloopwinkel kom, ja, dan moet ik naar binnen! Even kijken of er mooie vaasjes zijn. Ik heb een zwak voor (blauw) glas én voor vaasjes met bloemen erop. En dan thuis mijn nieuwe schatten – of in dit geval beter: schatjes, want wat zijn ze zoet! – vullen met dezelfde bloemen. Natuurlijk wat plukjes fluitenkruid erbij, het mooiste ‘onkruid’ dat er is. Kleine moeite, groot geluk.

Vandaag een stuk van de stinzenweide gemaaid. Een deel van het gras laten we nog hoog, zo brengen we dynamiek in de beplanting. Elk jaar maaien we een ander patroon. Het maaisel laten we een paar dagen liggen,daarna voeren we het af. Nu we dit regime een paar jaar uitvoeren, zien we dat de grond verschraald. Het gras is minder dicht en blijft lager, er komen wilde bloemen voor terug.

Helaas lukt het mij (nog) niet om de gele ratelaar zich hier te laten vestigen. Heeft iemand tips om zaad te laten aanslaan?