Er is flink wat regen gevallen. De tuin is lekker opgefrist. Vandaag samen met Carrie Preston ook even met zevenmijlslaarzen en snoeischaar het té weelderige groen terug geknipt. Daar knapt de boel van op. In de voortuin ging het overigens vooral om weelderig oranje: Euphorbia ‘Fireglow’ begon andere planten eruit te ellebogen, dus die hebben we stevig terug gefloten.

Genieten is het momenteel in de voortuin van de Itoh-pioenen. Afgelopen najaar geleverd door #itohpeonyplus. Wat een geweldige kwaliteit planten. Op de eerste foto de bloei van ‘Copper Kettle’, prachtig! De boompioenen zijn al uitgebloeid, maar ook dan nog het aanzien waard, met hun mooie ‘kroontjes’.

Op de overgang van de wit/blauwe zeevonkborders naar de geelrode Ode aan Vlaskampborders (onder de oude Goudes), bloeien akelei en wede gezusterlijk naast elkaar. Ik vind wede een erg mooie plant, ook later in het seizoen als de zwarte zaden in trossen aan de plant hangen is zij zeer het aanzien waard.

Euphorbia ‘Ascot Rainbow’ bloeit uitbundig, evenals Geum chiloense ‘Lady Stratheden’. Een leuke verrassing is dat de eenjarige Linaria maroccana ‘Licilia Peach’ zich voorzichtig heeft uitgezaaid. De eerste plant is nu in bloei en er volgen er meer!

Regen, het miezert hier al de hele middag. Dan maar snel even een bloemetje binnen gehaald.

De Moonlightborders gaan een nieuwe fase in. De tulpen en narcissen zijn voorbij. Camassia leichtlinii ‘Alba’ neemt het stokje over. In deze borders is Geranium macrorrhizum ‘White Ness’ een van de belangrijkste bodembedekkers. Vanaf de eerste keer dat ik ze zag, wist ik: die móeten erin. Sterk, doorbloeiend en ze blijven laag. Veel geraniums worden in het loop van het seizoen wat rommelig, daar hebben deze planten geen last van. Aanrader!

Tulipa sprengeri, de laatst bloeiende tulpen in de voortuin. Ze weten zich elk jaar weer door het opschietend groen heen te ellebogen. Hele mooie warmrode kleur.

Toch bekruipt me het gevoel dat ze een beetje mosterd na de maaltijd zijn. Het echte ‘Hoera-tulpen-het-is-lente-gevoel’ is voorbij. De vergelijking dringt zich op aan een sterinternational die door de bondscoach in de extratijd nog even wordt ingezet, nadat hij zich twee keer 45 minuten op de bank heeft zitten verbijten. Maar let wel, net als die voetballer scoort ook dit tulpje nog even het beslissende punt. Met andere woorden: je kunt en wilt toch eigenlijk niet zonder!

Twee nachtjes van huis en ondanks de droogte is de tuin opeens weelderig groen. En de zeevonk-borders zijn blauw, hartstikke blauw van de baardirissen. Dat is nog eens lekker thuiskomen! Alsof er een zeevonk-alert is afgegeven voor je eigen tuin.

Sinds mijn eerste bezoek aan de Tuinen van Ton ter Linden in Ruinen droomde ik regelmatig van een border met veel Iris germanica. Hier in Ternaard lag een kans: de zeevonk-borders liggen pal op het zuiden en krijgen de hele dag felle zon. En hoewel het in de herfst en winter veel regent, moeten we toch ook inspelen op vaker langdurig droog weer. Carrie Preston en ik namen drie jaar terug de gok en plantten veel Iris germanica in deze borders. Want zeg nou zelf, veel mooier zeevonkblauw dan dat van Irissen is er eigenlijk niet.

Dit voorjaar is natuurlijk de hemel op aarde voor ze. Al weken staan ze lekker te bakken en de bloei is overvloedig. Weinig slakken ook tot nu toe. Dat was vorig jaar wel anders.

Met dank aan Kwekerij Joosten die drie jaar terug meegedacht heeft over de aan te planten soorten.

Vaak wordt aan mij gevraagd: ‘Hoe kom je aan de naam ‘De Goudbek’ en wat betekent het? Ik vertel dan dat ik als import-Fries een leuke Friese naam voor de tuin zocht. Merels zijn hier vaste gasten, er wordt wat afgezongen van vroeg tot laat. Dus ik dacht: ‘Merel, maar dan in het Fries!’ Even googelen en naast klyster en swarte lyster kwam ook de naam goudbek naar voren. Leuk! Dat was dat.

Inmiddels hebben al veel flink wat Friezen de tuin bezocht. En elke keer weer is de reactie op mijn verhaal: ‘Merel is Goudbek? Nog nooit gehoord!’ Zo ook bij de groep van afgelopen vrijdag. Toch leuk dat ik dit weekend een mailtje kreeg: ‘Ik heb het opgezocht in de vertaal-app “Praat mar Frysk” en …. goudbek staat genoemd als vertaling van merel!

Ik voel me altijd een beetje opgelaten na het doen van mijn verhaal, maar dat hoeft nu dus echt niet meer …

Op de foto de merelman die van ’s ochtends vroeg tot aan het donker zit te zingen in een van de essen. Wat een genot om naar te luisteren, daar kan geen radio tegenop.

De eerste iris in bloei! Ik dacht steeds: wat rúik ik toch? Opeens wist ik het: cacao! Spannend. De seringen ruiken ook zo lekker nu, net als de meidoorns en de laatste bloemen van de Magnolia’s. Wat hebben die dit jaar een lange bloeiperiode!

De voortuin, zoals de Engelsen zeggen ‘A riot of colour!’ Ik kan er geen genoeg van krijgen!

Abendstimmung. Akelei, zulke fantastische planten, de zaailingen zorgen elk jaar voor verrassingen. En dit is wel een hele mooie!